Stukje over mij

Carla Vermunt (1981) geboren en getogen in de Noordoostpolder. Voetballen, hutten bouwen, knuffelen met mijn paard en als een ware stylist met mijn barbiehuis aan de slag. Met simpele dingen verzon ik de grootste verhalen. Zo zag mijn leventje er op de boerderij redelijk onbevangen uit. Echter drukte de mantelzorgsituatie zijn stempel op het ontwikkelen van mijn identiteit. Als lief verlegen meisje stond ik aan de zijlijn, mijn fantasiewereld was mijn veilige haven… in de puberteit werd ik rebels, een party-animal om los te komen van het regime. In al die tijd was ik op zoek naar mezelf en klampte me vast aan anderen, wellicht dat zij een stukje van me wisten. Daarmee heb ik haarfijn zicht ontwikkeld naar buiten toe, zelf kwam ik pas aan bod na de komst van mijn dochter. Een post-natale depressie werd mijn ommekeer. Dat is voor mij ook de reden dat ik mijn “ding” op latere leeftijd pas heb ontdekt. Door de persoonlijke zoektocht ben ik altijd gefascineerd geweest in psychologie en spiritualiteit. En nu langzaam aan begint het kind in mij, zijn fantasiewereld terug te brengen in de realiteit en valt alles samen.

Hoe lang fotografeer je al?
Eigenlijk nog maar 2,5 jaar. Tijdens een opleiding Transformatie Psychologie zette mijn coach me aan het schilderen. De eerste stapjes in de ontwikkeling van ik, de expressie. Ik schilderde met bloemen, fotografeerde het werk en gooide het daarna weer weg. Ik fotografeerde op automatische stand, had nul techniek en ging op zoek naar verdieping. Begin 2017 stapte ik op de Fotoacademie binnen en ik voelde aan alles dat dit de plek is waar ik moest zijn. Vanaf dat moment heb ik mijn werk als grafisch vormgever laten vallen en ga ik hier voor.

 

Welke camera gebruik je?
Ik gebruik de Canon EOSR systeemcamera en ik ben erg gecharmeerd van de analoge middenformaat camera’s waar ik momenteel mee experimenteer. Het gaat bij mij meer om het proces, het contact met mensen of de beelden in mijn hoofd, die druk op de knop van de camera is bijna irrelevant.

 

Wat voor type fotografie hou je van?
Ik heb een hang naar het verleden, ik hou van bepaald type kleuren, vergrijsde kleuren, combinaties. Prachtige portretten waarin niets alles zegt. Echte mensen, sociaal documentair beeld zonder poeha. En zo langzaam aan ontstaat er iets nieuws, vanuit een subwereld in mijn bewustzijn. Dit klinkt heel raar, maar die beelden zijn er. Het is nog niet veel, maar ik ga ze zeker maken! Zie deze hieronder.